LAUS STULTITIAE PDF

Itaque quod magni alioqui Rhetores, vix longa diuque meditata oratione possunt efficere, nempe ut molestas animi curas discutiant, id ego solo statim aspectu praestiti. Lubitum est enim paulisper apud vos Sophistam agere, non quidem huius generis, quod hodie nugas quasdam anxias inculcat pueris, ac plusquam muliebrem rixandi pertinaciam tradit, sed veteres illos imitabor, qui quo infamem Sophorum appellationem vitarent, sophistae vocari maluerunt. Horum studium erat, deorum ac fortium virorum laudes encomiis celebrare. Encomium igitur audietis non Herculis, neque Solonis, sed meum ipsius, hoc est, Stultitiae. Quis enim me melius exprimat quam ipsa me? Nisi si cui forte notior sim, quam egomet sum mihi.

Author:Nikolkree Yogor
Country:Morocco
Language:English (Spanish)
Genre:Music
Published (Last):11 September 2013
Pages:175
PDF File Size:7.1 Mb
ePub File Size:20.75 Mb
ISBN:751-1-17417-762-8
Downloads:59483
Price:Free* [*Free Regsitration Required]
Uploader:Kazit



Achtergrond[ bewerken brontekst bewerken ] Erasmus trad in tegen zijn zin toe tot de augustijnen. In werd hij tot priester gewijd zonder het ooit te praktiseren. In kon hij uit het klooster ontsnappen om theologie te studeren in Parijs. In die periode ging het gerucht dat hij niet vies was van feesten en vrouwen. In reisde hij voor het eerst naar Engeland. Hij maakte kennis met de Engelse humanist Thomas More die een hechte vriend werd.

Vanaf dan leed Erasmus een reizend bestaan. In werd Erasmus tot raadsman van keizer Karel V benoemd. Hij correspondeerde vrij lang met Maarten Luther en hoopte tevergeefs dat een breuk met de Katholieke Kerk vermeden kon worden.

Tijdens de lange tocht kwam bij hem het idee van een Lof der Zotheid op. In Londen logeerde Erasmus bij More en werkte zijn idee nader uit. Later verklaarde Erasmus dat More hem overgehaald had om het boek te schrijven. Het werk was opgesteld in het Latijn. Erasmus was niet van plan om het te publiceren, maar toen zijn vrienden het zonder zijn toestemming in toch hadden laten drukken, zag hij toe op de volgende edities. De meest kritische hoofdstukken zouden in latere drukken tussen en aanzienlijk aangepast en aangevuld worden.

Een uitgave werd voorzien van tekeningen door Hans Holbein de Jonge. In een inleidende brief droeg Erasmus het werk op aan Thomas More. Zijn Latijnse naam Morus wekte associaties op met het Griekse moria zotheid. Het boek was bedoeld als een slim spelletje met geestige grapjes zonder iemand bij naam te noemen. Hij had zijn pen nog ingehouden en wilde juist meer het lachwekkende dan het vuile opsommen. De godin Zotheid spreekt[ bewerken brontekst bewerken ] De godin Zotheid was een kind van de onderwereldgod Plutus en de jeugdige nimf Neotes.

Over het algemeen spraken de mensen slecht over haar, maar nu zou ze eens een lofrede houden op zichzelf. Dat vond ze niet meer dan terecht. Het was bescheidener dan aristocraten die iemand inhuren om hun eigen lof te horen. Ze wilde niet te koop lopen met haar talent zoals redenaars die dertig jaar aan een redevoering werkten, zegden dat ze het in drie dagen uit de losse pols geschreven hebben en vaak nog de tekst van een ander uitspraken.

Ze wilde wel de moderne redenaars imiteren door hier en daar een paar Griekse en oude woorden te gebruiken. De Zotheid bracht vrolijkheid en geluk. Op dat moment kwam de Zotheid te hulp met een aangename dwaling van het verstand. Zotheid steunde op onwetendheid, onnadenkendheid, vergetelheid, genot, vreugde, hoop, verbeelding, fabels, meningen, vergissingen en bedrog.

De zotten volgden hun natuurlijke instincten, werden geleid door hun hartstochten en dachten er niet bij na. Ze waren daar tevreden en gelukkig mee, want zotheid lag in hun aard. Zij droegen de verantwoordelijkheid voor oorlogszucht, goudkoorts, onterende en misdadige liefde, vadermoord, incest, heiligschennis of een andere soort pest. De Zotheid had het ook niet begrepen op jagen, alchemie en dobbelen. De Zotheid kwam je overal tegen. Haar goddelijkheid werd vereerd door iedereen.

Het grootste deel van de mensen was zot op vele manieren. Het hele menselijke leven was niets anders dan een spel van de zotheid. Hoe dwazer iets was, hoe meer de mensen het bewonderden. De wijzen werden geleid door de rede en hielden zich bezig met wetenschappen zoals grammatica, retorica, logica, wetten, natuurkunde en sterrenkunde. Moeder natuur had echter in het hoofd een heel klein plaatsje aan de rede gegeven en het lichaam overgelaten aan allerlei emoties. De wijzen lieten zich in met zware en moeilijke studies die buiten het vermogen van de menselijke natuur lagen.

Bovendien vermocht de rede niets tegen twee gewelddadige hartstochten, de toorn en de seksuele begeerte. De wijzen leidden een eenzaam en ongelukkig leven. De weinige wijzen die er waren, stonden zo ver af van de gangbare opvattingen en volkse gebruiken dat niemand naar hen luisterde. Ze mochten in hun eentje van hun wijsheid genieten. Het volk meed en verafschuwde hen.

Een zot viel veel meer in de smaak bij zijn gelijken. De levensgeest van de wijzen raakte uitgeput door zorgen. Het waren sombere en zwartgallige mensen. Ze kwelden zich, haatten zichzelf en brachten droefenis. Weldaden van de Zotheid[ bewerken brontekst bewerken ] De Zotheid beroemde zich op haar weldaden. Als je kinderen wilde verwekken, moest je haar erbij halen. Ze verschafte plezier aan de kleintjes en bracht de ouderen terug naar hun kindertijd. De Zotheid prees de buitengewone zotheid van de vrouwelijke sekse.

De vrouw was weliswaar een zot en dwaas wezen, maar juist daardoor zo bekoorlijk voor de mannen. Tijdens feesten waren er grappen en grollen. De Zotheid rekende het tot haar voornaamste verdienste dat dankzij haar elke menselijke relatie stand hield en de maatschappij bij elkaar gehouden werd. De mensen vergisten zich in elkaar, knepen een oogje dicht voor elkaars fouten, sommige gebreken werden zelfs bemind en bewonderd, ze vleiden mekaar, dat lag heel dicht bij de zotheid.

Wat gold voor vriendschap, gold nog meer voor het huwelijk. Hoeveel echtscheidingen zouden er niet zijn, als er geen vleierij, scherts, toegeeflijkheid, vergissing en ironie was? Als je de Zotheid erbuiten liet, zou niemand een ander kunnen verdragen. Iedereen zou zichzelf haten en iemand die zichzelf haatte, zou nooit een ander kunnen liefhebben. Daarom waren Eigenliefde en Vleierij zo belangrijk voor het menselijk geluk.

Door hen begonnen de mensen meer van zichzelf te houden en was iedereen tevreden met wie hij was. Ook wie dom, lelijk en ongetalenteerd was. En hoe stond het met de wijzen? Ze waren ongelukkig in het voortbrengen van een nageslacht, bedierven de pret tijdens feesten en waren te kritisch om vrienden te hebben.

De Zotheid palmde ook domeinen in waar de wijzen graag aanspraak op maakten: oorlog, politiek, verstand en deugd. In de oorlog bracht zij dappere helden en grote daden voort. Met verhaaltjes en verzinsels zorgde ze voor eendracht in de zotte menigte. De leiders van de staat streken het volk onder de kin, kochten zijn gunst, joegen applaus na, werden in triomf rondgedragen, namen titels en predicaten aan en kregen goddelijke eer toegewezen.

De Zotheid achtte zich verstandiger dan de wijzen, want alle verstand berustte op praktijkervaring. Een zot liet zich niet tegenhouden door schaamte en vrees, sloeg de handen aan de ploeg en probeerde het uit. De Zotheid lag ook aan de basis van de deugden, want het waren de hartstochten die de mensen aanspoorden tot goede daden. In al deze zaken waren de wijzen totaal onbruikbaar.

In de oorlog vluchtten ze weg en voor een publiek durfden ze hun mond niet open doen. Welke staat had ooit de wetten van Socrates, Plato en Aristoteles aangenomen? Een wijze leerde spitsvondigheden, maar was heel onverstandig in gewone dingen.

Hij schaamde zich, had schrik en ondernam niets. Ze werden niet bewogen door liefde of medelijden. Toneelstuk van het leven[ bewerken brontekst bewerken ] In het midden van het boek formuleerde de Zotheid een tussenconclusie. Het leven was een toneelstuk waarin mensen zich met maskers op vertoonden en hun rol speelden totdat de regisseur hen van het toneel afhaalde.

Vaak gaf hij dezelfde persoon opdracht in verschillende rollen op te treden, zodat wie kort tevoren nog een koning speelde, nu een slaafje voorstelde. Dit alles was maar schijn, maar dit toneelstuk werd nu eenmaal niet anders gespeeld. Stel dat er plotseling een wijze man uit de hemel zou vallen om de waarheid te vertellen. Iedereen zou denken dat hij knettergek was.

Wanneer je de illusie wegnam, verstoorde je het hele stuk. Maar juist de valse schijn boeide de toeschouwers. Het was verkeerd om je niet aan de omstandigheden aan te passen. Het was verstandig om niets buiten je eigen rol te willen weten en samen met alle mensen je ogen te sluiten of mee te dwalen. Zo werd het toneelstuk van het leven opgevoerd.

Zalige zotten[ bewerken brontekst bewerken ] De narren, zotten, dwazen en domoren waren de gelukkigste soort mensen. Zij hadden het kwaad niet eens in de gaten of stappen er gemakkelijk overheen. Ze hadden geen lasten van een geweten en voelden geen schaamte, schande, angst, ambitie, jaloezie of liefde. Ze hadden geen schrik voor dreigend kwaad, spoken, geesten en de dood. De zotten kwamen dicht in de buurt van de redeloze dieren. Ze waren zorgeloos en vrolijk. Mensen kwamen hen te hulp; niemand wilde hen kwaad doen.

De goden hadden enkel aan de dwazen het voorrecht gegeven om de waarheid te spreken zonder iemand te beledigen.

APENDICITIS AGUDA FISIOPATOLOGIA PDF

LAUS STULTITIAE PDF

Its role in the beginnings of the Etultitiae Reformation [2] stem from the foundation of critique which the essay laid against the practices of the Church and its political allies. Views Read Edit View history. From Wikipedia, the free encyclopedia. Please help improve this article by adding citations to reliable sources. Latin Wikisource has stultotiae text related to this article: This page was last edited on 19 Decemberat Philosophers and Religious Leaders; Volume 2 of Lives and legacies. The double lauss triple meanings go on throughout the text. In Praise of Folly.

LIFE SIZE BY JENEFER SHUTE PDF

Lob der Torheit

In Praise of Brexit Folly speaks: About five hundred years ago, a man named Erasmus decided to publish a book praising me. Unbelievably, no one had this idea before, and none since. Nobody has the time or the inclinationnobody besides Erasmus, that isto sing my praises, apparently. All the other gods get their encomiums, but not me. Well, perhaps I should take the neglect as a compliment. After all, isnt it the height of folly not to acknowledge the role that folly plays in human life? So is not In Praise of Brexit Folly speaks: About five hundred years ago, a man named Erasmus decided to publish a book praising me.

ERWIN ROHDE PSYCHE PDF

Stultitiae laus

Achtergrond[ bewerken brontekst bewerken ] Erasmus trad in tegen zijn zin toe tot de augustijnen. In werd hij tot priester gewijd zonder het ooit te praktiseren. In kon hij uit het klooster ontsnappen om theologie te studeren in Parijs. In die periode ging het gerucht dat hij niet vies was van feesten en vrouwen.

Related Articles